qarantineh.blogsky.com

اما دربارهء این فیلم که داستانی تک-خطی و بانمک و درعین حال شدیدن عمیق و افسرده و ابسورد و تراژیک دارد. قصه این طوریاس که سه سرباز آلمانی ِجنگ دوم پناه به روستائی در یونان می برند و قرارست کشیک بمانند تا خبرشان کنند. یکی از آن ها با دافی انصافن حائز کیفیت همان جا توش اندازی و ازدج می زند و دوتا دیگری یکی کاشف-ست و مخترع و دنبال گئیدن سوسک ها که خدایی این یه کارش کلی بهم حال داد و دیگری هم سرش به خودش گرمه و دنبال کشف و شهود و جستجو در زمین و زمان و بالا پائین با دوچرخه البته!

روال روایت فیلم آنقدر نرم و دوست داشتنی و شیرین تو مایه های پن-کیک است (تعبیرو داشتین که!) و خودمونی و سبک-بال است که آدم کف می کند که دوربین چطوری بین این آدم ها با عوامل حضور داشته. از آن فیلم ها که خودت را با خودش ببرد تا آن سوی مرزهای آدم ها و تن هاشان و تو و تن-ت و ذهن-ت.
فیلم قالبی مستندگون و داستان-گون ِتؤمان دارد در حالی که هم مستندست و هم داستان می گوید. از آن شگردهای کیارستمی ای دارد که معلوم نیست کجا ساخته گی و آماده شده بوده و کجا درجا و رندوم پدیدار شده جلو خال دوربین.
ادامهء قصه به این جا می رسد که جوان توش انداز از فرط بی کاری و جنون بی سوبژه-گی دچار ماخولیا می شود و تهدید می کند که کل دهکده و مردم و سربازان و پایگاه نظامی شان را با 5تن تی ان تی ول می دهد رو هوا که از این جا قصه وجه تراژیک و کمدی-ش می زند بالا و با هربار دیدن ِموقعیت سرباز کرکر خنده و هق هق گریهء آدم فوران می کند.

فیلم آن اندازه انسانی و آن اندازه گیرا و دلنشین است که دیدن هرباره اش حتم دارم عنوانی کمتر از ضدجنگ ترین و در عین حال ساده و کم خرج ترین فیلم تاریخ ِسینما را برای-ش به ارمغان نیاورد. فیلمی که بدون کوچک ترین ادا و کوچک ترین گنده گویی و چرندبافی صمیمی و دوستانه جنگ و خصلت های آدمی در شرایط بحران را به تصویر می کشد تا نشانی باشد بر پیشانی ِ سیاه ِقرن بیست که نزیست و کشت جان و روان ِآدمی را از پیش و از پشت اینجاش به قول براهنی!

از اون دسته فیلم ها که به خیال خودشان دارند حرف می زنند آن هم مهم و اثرگذار و انتقادی اما در اصل زر می زنند و تر الاماشاءالله پشت سر ِهم!

داستان دربارهء دخترک چاق و کثیف و بدبو و ازگلی ست که از قضا مثه خود ِچاقاله عن نما مطلقه نماست و دنبال توش انداز (شما بخوانید کار) می گردد. حالا دختر فلان کس ِفامیل قیافه اش را رنگ و لعاب می دهد و هول-ش می دهد وسط گود. از قضا رئیس شرکت دیوس ازآب درمی آید و توش اندازی-ش را می کند اوه به وفوررر نه با یه نفر با اوه به وفوووور نفر! بعد از زندان جریان کلاه برداری-ش را هدایت می کند و به همه می گوید که رفته فلان-جائک برای عقد قرارداد. بعد اون دختر فامیل از اوضاع این ها باخبر می شود و پی جویی می کند و خار پسره رو و دارودسته رو می چوچوند!…

فیلم یک عدد لیلا اوتادی دارد که باز لباس های-ش کفردرآرست و نمی شود درست و درمون سینه ها رو دید زد اما جین های ردیفی به پا می زند که خب با عرض تأسف باید عرض کنم که ران های-شان بسیار یغور و گنده شده بودند. بعد از گزارش هیکل داف ِکار می رسیم سراغ تاپالهء حجیم ِگه که چاقاله باشد که از فرط ترکمون ِبون غلتونی-ش (دیکته میکته شو بلت نیسم! ها!) نمی تواند کمربند ماشین را دور خودش سفت کند و ببندد. و جالب آن که انقدر موجود ابله و آی کیو منفی می زند که همه جلو دوربین ر به ر بهش می رینند. تصور کنید که کسی آی کیو کمتراز بهنوش بختیاری پیدا شود آن هم کسی که بهنوش هم بهش بریند!! حالا جای خود دارد که اوتادی و ابراهیم زاده هم جلو دوربین کم از رینش نمی گذارند. حالا پشت صحنه که حتمن بماند!

فیلم نماهای فولو کم ندارد و دکوپاژی هپروتی را از سر گذرانده. دوربین برای خودش بالاپایین می شود و جلو و عقب و راکورد و غیره و مچ کات و فلان هم که پیشکش…

آقاتسلیمی جوگیر ِفیلم نامه نویسی شده اند و گمان کرده اند که هاااا مو چیوم از خواهروم کمتره؟ هاااا مو توش اندازوم توش می ندازوم! دری وری و خزعبل شده محصول کار ِجناب ادعاخان که نان جان کندن های بیست و چندسال پیش ِخواهر را دارد کماکان می خورد.

فیلم برداری جناب داریوش عیاری هم که مسلمن رو دست شاگردها بوده و خودشون مشغول گرمای زغال. موزیک کار هم که بی جهت و بی دلیل میکسی از مأموریت غیرممکن و قیصر و هتل کالیفرنیا و هر ساوندترک ِمعروفی که تو طول عمر ِآهنگساز البته اگر اسمشو بشه گذاشت آهنگساز رسیده انداخته توش. ماجرای پسر گیتارزن و کنسرت گذار و درعین حال سرباز فراری هم از اون ایده های احقانهء درجهء یکی ست که کم گیر آدم می آید. دیگه چرخ و فلکی ِمشهور به فرامرز روشنائی که زعفرانی میاد جلو دوربین و براندویی کنار می رود را بگویم و آن لکهء ماه گرفتگی رو صورت بهنوش که نه قبلن بود و نه وجودش تو فیلم معلوم و مشخص میشه. کنار کثافت کاری های مختلف لنز چشم قورت دادن چاقاله چندش ترین و حال به هم زن ترین کثافت کاری ای بود که تا به حال تو فیلم های اسلشر هم ندیده بودم. اما علیرضاخمسه-ش قابل تحمله تا اندکی و ثریاقاسمی-ش هم آدم هیچی نگه بهتره!

دعای خفن عاجل : خداکنه هنوز مغزم کشش داشته باشه که بتونم به دیدن این فیلم ها ادامه بدم خصوصن وقتی که می تونم امید داشته باشم تخم های جناب ابراهیم زاده پریشون تو لنز نما نزدیک نداشته باشند…

شاید قرص، شاید دراگ های سنگین و شاید همان تل و غیره که حرف-ش همیشه هست اما این اندازه وقاحت و این اندازه وهم و ماخولیا جدا ً که حیرت آورست. آقا فرمودند رژیم گذشته دوچیزش فاجعه بود. یکی حکومت موروثی-ش و دیگری حکومت غیرانتخابی-ش. تردیدی در درستی ِاین کلام نیست اما پرسش این که چه کس دارد حکومت را موروثی می کند؟ وقتی خود شما از بین چهار آقازاده فقط آقامجتبا با عینک جدیدشان را درکنار تقوی ِنمازجمعه می نشانی، انتظار برای چیست و از کیست؟ بعدهم از انتخابی بودن مقام اول گفتن که از روز روشن ترست دروغ ِمفتضحانه اش. اما دربارهء استقلال پیش و پس از انقلاب صحبت ایشان کاملن به جاست. پیش از انقلاب وابستگی بود اما پس از آن استقلالی بود از آن طرف بوم افتاده بود. به حدی که تمام روابط علی الخصوص در دهه 60 و اکنون قطع شد و شده جز برای خرید اسلحه و گاه زدوبندهای پیش پاافتاده و حالا باج دادن برای بقاء! چه بسا که الان هزینهء کودتا شده است باج به روسیه برای خزر و خرید کارت پوچ و بی نقش در شورای امنیت که با بیرون کشیدن سیستم پدافند دفاع ِموشکی امریکا از پراگ؛ مرز استراتژیک امریکا در اروپا با منطقه و روسیه و برداشتن تهدیدها از گلوی خرس های مسکو آن هم به باد فنا رفت. بخش دیگر ِهزینهء این استقلال شد دادن هیرمند به افاغنه برای جولان دادن در کابل و گروکشی با ناتو و یا شد بخشیدن خسارات جنگ تحمیلی به عراق برای نقش بازی کردن در تحولات جموری اسلامی دوم ساختهء دست امریکا و بریتانیا در منطقه که نتیجه اش برای مردم چیزی نبود جز قورت دادن بغض مادرهای شهید داده و زخم دیده. باقی همه پارانویای ِدشمن دشمن بود و بس.

دربارهء منطقه اما حرف ها از این حساب شده تر بود. درست که مبارک مهرهء امریکاست خصوصن برای حفظ مرزهای اسرائیل و مانور آن چنانی به قول آقا برای مسلط کردن-شان بر نوار غزه؛ آن هم با رشوهء سالانهء یک و نیم میلیارد دلاری برای بودجهء نظامی که به سهولت در اختیارش بود اما ارتش-ش این اندازه وابسته و جیره خور و مزدور نیست. اگر تا الان هم مردم-ش در خیابان ایستاده اند جز به رأفت ارتش مردمی-ش نبوده و نیست. سرسپرده گی یک طرف قصه است و از فرط بیماری و وهم همهء درها را بستن و سر در زمین و گبین فرو بردن نشان از عدم اعتماد به نفس است و بیماری ای واگیردار و مهلک و البته انسان کش.

در این که هیچ عقل سلیمی نمی خواهد کشورش ضعف حضور در عرصه و دیپلماسی-ش داشته باشد و خب مسلمن هرکس به مانند بنده قلی دوست دارد و خب حق می داند که ایران شاخ منطقه باید باشد و حرف اول را او بزند نه امریکای تا خلیج فارس قشون کشیده. اما این اقتدار و شاخ بازی باید که نه پوشالین و هارت و پورتی و در قالب تئوری های مارکسیستی ِا ُرتودکسیکال ِلنینی به شکل انقلاب مدام و صدور انقلاب به منطقه و اقصا نقاط ِجهان و غیره باشد؛ که عاقلانه و استراتژیستیک باشد. البته این هم نه از نوع ح.عباسی و پاسدارهای پیرامونی-ش. حمله های تند حضرت آقا به مبارک که در خلال-ش فرمودند دیکتاتورهای وابستهء عربی رفتنی اند که خب منظورشان حتمن متحدان امریکا در منطقه ست از عربستان ِنفتی تا یمن مفتی که تو مشت یانکی ها چرخ می خورند. و حتمن که منظورشان لبنان شیعه نشین و تحت اداره و تملک حزب الله و سوریه نبوده است. و جالب تر آن که حتمن وقتی بر روی نقشه دست می چرخاندند یادشان رفته ایران فخیمه را هم در مرکز منطقه ببینند. این شتر در هر خانه ای با چنین سردرمداری می خوابد. این حرف ما نیست حرف تاریخ-ست.

جوگیری و وهم جهان مسلمین تو مشت ماست و خواب ِماخولیائی ِ خمینی بودن و رویای ظهور دیدن، کم ِکم با جواب یکی از تاریخی ترین گروه های مذهبی در منطقه نشان از فلاکت و بی تدبیری در اضافه گویی هایی ست که رادیکال ترین ادبیات ِنئوکانی را یادآور می شود. افتضاح آن جا بالامی آید که پخش مستقیم نمازگزاران جمعه در صحن علنی که گوش به آقایند برش موازی می خورد به نمازگزاران میدان التحریر ِقاهره که نشسته اند به نماز. حالا این نماز کجا و آن کجا به کنار اما بلاهت و وقاحت سیماییان طوری مصریان را به بیننده اش تحمیل می کند که آن ها هم حتا در آن سوی جهان نشسته اند گوش به فرمان آقا تا این گوید و آن ها آن کنند. جالب آن که إخوان المسلمین گروهی که شاید امید بیت نشینان به روی کارآمدن طیف رادیکال آن هاست، دو ساعت بعد از این سخنان جواب قاطع می دهد و داستان ِانقلاب اسلامی ِمصر را تمام شده می خواند. آن ها که در پی مصادره کردن و قورت دادن همه چیز و همه اند، سیلی تاریخی را به موقع خواهند خورد. هرچند که تکلیف در منطقه با تونس و مصر شروع گشت اما پایان-ش به سادگی قابل گمانه زنی نیست. حالا حتمن دوباره مغزفندوقی های جوزده می افتند به میانه که تمام شد و مبارک و دیکتاتوری-ش و با امریکا و اسرائیل نابود شد و همه چی حل و فصل شد. غافل از آن که برچیدن بساط مبارک آغاز راه ِدشوار تمرین دموکراسی زیر نگاه و عمل قدرت ورزان و بازیگران خاورمیانه ست. درست جائی که وقتی ملتی و خب رهبرانی هوشمندانه تر عمل کنند ابتکار عمل را به کف خواهند آورد. بازی ای که بازیگرانی چونان ترکیه از دستهء تازه نفسان با دموکراسی هایی نو و در حال گرم شدن را به خود فرامی خواند. روزهایی پرماجرا در راه ست و مشخصن غیرقابل پیش بینی و گمانه زنی های شتاب زده و بی فکر و منطق.

دربارهء کارتون : به طرز جالب ناکی در هفتهء گذشته صفحهءاول سه روزنامهء معتبر جهان را به خودش اختصاص داد.

بعدالتحریر : گفته های قوری چاقه و سازی شاکه دیگه جدا ً این هفته حیرت انگیز بود. وقتی سازگارا از موسوی و کروبی شاکی بود که چرا حزب الله لبنان رو محکوم نکردند چون ما می گیم یا وقتی نوری زاده می گفت من با مردم مصر حرف زدم البرادعی محبوبیت نداره و خب چون امریکا عمرموسا رو راحت تر می تونه تحمل کنه اینو میگه آدم چارشاخ می مونه اینا تا کجا می خوان پیش برن؟ طلبکار ِجنبش شدن و خط و نشون کشیدن برای ملت مصر راهی تا ولایت دوباره برپا ساختن نیست. رقابتی در وقاحت در تن ِ جوخایی مدرن!

مرامت ما رو کشته (دو مرتبه) : دوست ِخوب و مهربانم حال اساسی می دهد و به غیر از ویدبازی ِشب پیش با نانسی و کاترین و خیلی خارجی هایی دیگر در هفت به همراه ِ کره شکلات و چیزکیک و شیرکاکائو، بنده قلی را رهسپار ِافتضاحیه فجر و البته رساندن تا جلوی در می کند. دلیل-ش هم اول خراب رفیق به گفتهء خودش است که البته اظهرمن الشمس می باشه و دوم مسیر صعب العبور و لابیرنت ِکافکائی-ش! شک ندارم تخمی ترین راه ممکن برای رسیدن به مقصدی را دارد البته برای آن ها که اوتول به خدمت نیستند.

تیتر : تکنولوژیت تو حلقم/ سوتیتر : من احترام رو دوس می دارم
کار در دولت اصلاحات زیمین ماند و احترام و نظم ترنسفر شده به دولت کودتا البته فقط یدونه جا تا اینجا. این جدن مهم نیست. مهم اینه که برنامه داره با نیم ساعت، فقط و فقط با نیم ساعت تأخیر شروع میشه. کیفیت بصری تیزرها معقوله و خوشبختانه آماده اند از قبل و هولکی و با سوتی تدوینی و اینا و حالا این هنوز نسخه نهایی مون نیست و اینا، دیگه نیستند و نظم و ترتیب و ساماندهی در برگزاری به جاهایی خوبی رسیده. دقت کنید: بازرسی بدنی دیجیتالی، ورودی با کارت های اسکن شده، صندلی شماره خورده و آماده، هوای سالم و مطبوع با بوی خوش ِچند دقیقه یک بار پراکنده بشوی دیجیتال، صندلی ِراحت بدون هیچ گونه پذیرائی همراه با آب سرد کن های کورشده و البته مقادیر قابل توجهی بچه مؤمن حزب اللهی با عره و عوره و شمسی اینا و خب بروبکس اطلاعات عملیات اوه به وفوررر…

آقای وزیر از عمه تون خبر دارید؟ : اول ِکاری می فرمایند که: ستاره ای بدمید و ماه مجلس شد. خب حرفی نیست. انتظاری هم نیست متقابلن. بعدی…

آی آدما… آی آدما… : فکرش را نمی کردم روزی کار به جائی برسد که کیفیت آدم های حاضر در افتتاحیه های فجر به کف و سوت مفصل برای جیمی هاشم پور برسد. فکرش را بکنید بعدش هم می گذارند و می روند. خب البته حق دارند چون بهترین جاش فقط همین بود که آن هم هیچی نبود.

میم.کیمیایی و صدمن عسل با دو من ریا : سال ها پیش آن روزها که این آدم ها را چندان نمی شناختم؛ از خیلی خیلی دور گمان می کردم کیارستمی عارف است و مهرجویی جاکش و کیمیایی آدم با مرام اما زود ِزود این توهم کودکانه شکسته شد و از پرده برون شد راز. کیارستمی کس کن بود و نابغه. مهرجویی حقه زن بانمکی بود و خوش گذرانی بی حد و مرز و…
وَر ِبد ِماجرا : کیمیایی خارکثته ای بود حرام زاده که خارکثته ای ست حرام زاده که خارکثته ای حرام زاده خاهد بود…
ور ِخوب ِماجرای بنده قلی با کیمیائی نوستالژی مرام و خصلت های ِمرد ایرونی و رسم رفاقت و دیالوگ های طبقهء دیگر جامعه بود که چون هیچ کدام را نداشتم عمری در فیلم های گذشتهء او طلب می کردم.
اصل داستان : کار ندارم پناهی شیاد است یا قهرمان، آپوزوسیون است یا آپورتونیست اما این را کار دارم که برند ِزندانی سیاسی ِدر بند ِتوتالیتاریسمی قرن بیست و یکمی-ش شده گوشت قربونی دست ِاین و اون تا برای خودشون از نمدش شب کلاه بسازند. آقای ژست، آقای عقده، آقای ضعیف جلوه کن می آید روی سن و به خیال-ش توبره و آخور را یکی می کند و حالا که هم مشائی دنبال لغو حکم پناهی ست و هم معاونت سینمائی حرف از صدور پروانه ساخت فیلم برای-ش زده، از پناهی مایه می گذارد. بنده قلی تردید ندارم که دو احتمال بیشتر وجود ندارد. یا سجادپور و دارودسته گذاشته اند تو کاسه اش به این ترتیب که فیلمساز با وجه آپوزیسیونی میاریم از فیلساز زندان کشیدهءنظام اسم وسط میاریم و خودمون توش انداز خودمون میشیم. حالت دوم هم هماهنگی خود داش مسعود با پیام فضله گستران و حاج حسین کیهان یا با بروبکس سابق یا کنونی گمنام امام زمان یا خود سجادپور و وزیردربارو معاون-ش و یا رابط-های حاج مصطفا شایسته در معاونت فرهنگی وزارت و یا آقامجتبا و خود ِآقا یا آدم هایی تو این مایه ها بوده است. اگر شما فکر می کنید احتمال های دیگری درمیان است یا اُثتاد را درست ورنداز نکرده اید یا شاخک هاتان خشکیده یا هرچی؛ لطف کنید نظرتان را بنویسید به آدرس برنامه صندوق پستی و پلاک و اونا.
عن خور ِپریده وسط ِگود : داریوش ناارجمند (بروزن حسنی نامبارک) : کیمیایی شیرخداست… به قول هامون: حوَُش َ چته بابا؟ آروم تر…

آویزون : اسم سایتی که 3ک30 بود و چیزای خوبی توش بود و پایه گذارش محکوم به اعدام در انتظار اجرای حکم! اما انواع حقیقی-ش ریخته دوروبر اوه به وفورررر : نیم کون نسب با برند بواسیر و برادرمسعود ِشیردل مجدد لاغر کرده احتمالن با داروی ِجادویی ِگردنخود کار ِدست ِمراد آقای پل سیدخندان با سفارش اکید ِش.وقفی پور. داداش جا نیست داف اضافه اونم کج و کوله نذار رو دست ِهماهنگ کنندهء محترم.
شهید راه حق… مرتیکهء بی مزه! به قول میم تو درخت گلابی: ای-یَخ!

اگر سموئل بکت زنده بود : هم سنخ-ش جناب یونسکو از نوع اوژن-ش نمایش نامه ای دارد به اسم صندلی ها که هیچ ربطی به این ایده ندارد. این نوشته خودش تا اینجا ابسورد شده. اما قصه این است که دونفر، یکی کسخل و لاشی و دیگری درپی خوش گذرانی و البته آی کیو150 و تا اون اندازه گشاد فقط و فقط دنبال جاومکانی می گردند به اسم دوصندلی که بنشین اند روش و حرف های-شان را از سیم ِبریدهءگیتار مگ لوگ لین تا رنگ ِرفتهءشورت بیرون مانده از شلوار اون دافه تو فلام جا را باهم درمیان بگذارند. از صندلی چوبی ِخانه تا لمکدهءاثر، از پلهء خونهء پسربنگوله کاره تا صندلی های سالن2 سینماعصرجدید. حالام که انداخته اند تو میلاد و افتضاحیه! این یکی همش می خندد به موقعیت تأسف بارشان و اون یکی با جدیت می گوید چون دوروبرشان اتفاقی نمی افتد که وراجی را متوقف کنند. امیدوارم روزگاری دست کسی به تصویر کشیدن این دو چت و مِت همت گمارد. راه داره به خدا…

دل-ت کدوم وزیرو می خاست؟ : اولی میگه جمیله کدیور چون با مانتو حتمن می پرید بالا از این طرف سالن تا اون طرف اما دومی می گه ابطحی. چون خنده و لوده بازی-ش بیشتر بود. خب گفتم که اولی کسخله(چت) و دومی درپی خوش گذرونی(مِت). اما مشائی از الان برود سراغ زوج امیرقاسمی و ویدا هروی یا سامان و کامبیز یا بهزاد بلور و آناهیتا یا سالی و طغرل حتمن فن های زیادی می تونه بریزه تو سبدش. کودتا؟ کو؟ کوجا؟ بروبابا…

حرف درست و درمون ؛ محسن امیریوسفی : ما یه فیلم ساختیم سه سال توقیف بود حالا یه آنونس ِسه دقیقه ای ازش زدیم سیمرغ گرفتیم!

احترام ادامه دارد : وقتی هوا سرد و سگ-سوزست. وقتی خسته ای و هیچ حالی نکردی. و بدتراز اون هیچ سوژه ای تو دومنت نیومده- اینجاشو آنطور که افتد و دانی ها بدانند -وقتی راه، پرپیچ و خم و مرگ آور و کشنده ست. وقتی دوس داری زودتر برسی تا روزمرگی هاتو ادامه بدی… جلو در سالن اسمتو وارد لیست کنن و یه تاکسی با تاکسی متر بنزین لیتری صدتومنی برسونتت صاف در ِخونه ات، پول-ش برات چندان مهم نیست. مهم اینه که یه کم فقط یه کم آدم شمرده شدی. همین.

سپاس ویژه : بابابزرگ مامان بزرگ احمدیه.

داستان دربارهء زندگی ِزنی ست با فرزند نوجوان-ش که در جوانی خانه و خانواده اش را برای خاطر مرد مورد علاقه اش ترک کرده و از شهرستان به طهران آمده و مرد که رهای-ش کرده، آواره و در به در شده لادست ِخانم رئیس ها و… حالام که با پسرش در خانه ای برای آرایشگری مستقر شده با جوانکی می پرد که او هم کلهم مال و اموال-ش را بالا می کشد و حاجی حاجی مکه! به موازات این داستان که زن اسیر مال باخته و پسر شرور و سرکش-ش است و مدام او را از دارالتأدیب و کانون بیرون می کشد، خواهر کوچکترش از شهرستان به طهران آمده به عنوان دانشجو دنبال خواهرش که به او بگوید برای روزهای آخر عمر پدرشان به داهات-شان برگردند. این دو هم را پیدا می کنند و اول جوش نمی خورند و دوم جوش می خورند و در فاز نخ نمائی پسر فالگوشی می فهمد حرام-زاده است و پدرش دودره بازی توش اندازی کرده و دررفته و قاط می زند و راهی کانون می شود…

فیلم در هفتاد دقیقه خیلی دیگه ام پی تیری شده و حتا انقدرها هم جا برای کش اومدن ندارد و اساسن به دلیل خلاء قصه گویی درست و درمون به اندازهء نود دقیقه، همین هفتاد دقیقه هم زیادش هم هست! بی مقدمه بگویم که کارگردان دردسر اولی و اصلی کارست و هیچی که به فیلم نامه نتوانسته اضاف کند که هیچ، کلی هم ریده به ریتم و ضرباهنگ که تازه به زور و زحمت مونتور توانسته یه کمَکی ریتم رو از آویزونی درآورد. بازی ها به غیر از نونهالی بقیه ول معطل اند. نونهالی هم که تمام زورش را می زند که زن آرایشگر ِساده لوح و مادر دلسوز و زجرکشیده ای باشد، اما تیریپ شهرس نمی خورد باشد با آن تیکه کلام ِ”چیطوری؟میزونی؟” تا حدوحدودی گلیم-ش را کشیده است بیرون و شخصیت شده. اما پسرک جوان با این بازی مزخرف دراز اُغلی خان مهردادصدیقیان که تابلو داد می زند: مو تَه آکتوروم و مو سیمرغ که هیچ اسکار می خوم، حسابی مخ را نوازش می دهد و هرچه با دیالوگ تلاش شده که روزمره و تیریپ جوونک های امروزی باشد اما پسره یه پا این ور و یه پا اون ور آن چنان ریده وسط کارکتر که بیا و ببین اوه به وفور… هانیه هم که ته تیپ بود و هست کماکان و حضور شیربرنجی اش هیچ کمکی نه به پیش روی داستان و نه ایجاد تحرک و جذابیت به فیلم می کند. جالب این که عینهو نقش-ش تو “عصرروزدهم” دنبال آبجی گمشده-ش می گرده.
اصلن خود ِهمین داستان نل بازی و دنبال آبجی گشتن، خیلی باسمه ای و غازوراتی ست و هیچ کششی برای مخاطب هم ندارد. تا آن جا که بنده قلی هم پی گرفتم کسی با رضایت سالن رو ترک نمی کرد.

کاکتر نیمچه ردیف : یه خانم رئیس سابق که حالا فالگیر شده و ریز، صدای بم و سیگارکش-ش رو به رخ بوم من می کشه، دلمه بادنجون و یخچال قدیمی داره با خونه تاریک و آجربهمنی که به من حال داد.

جنبش زنان : فارغ از این که مواضع دوستان چپ و لیبرال جنبش چه بوده و هست اما آدم انقدر جوگیر ندیده بودم که زرت و زورت هویت یابی کاذب و کج و کوله کنه اونم این اندازه سطحی که بندازه تو دفتر فلان فعال جنبش زنان و یا اسم و فامیل ِبروبکس رو بیاره که یعنی آره و اینا هستن و دارن کار میکنن. یه مدل پروپاگاندای دوزاری! “آخه دخترجون هرچیزی وقتی داره. هرکاری زمانی می طلبه. اول ِاین جمله رو آقاشاپوری-ای بخونین با اکسنت خودش تا دربیاد.

عمو فرید : خسته و پیر و داغون. یه عاشق پشیمون. البته قسمت دوم-ش رو مطمئن نیستم. اما خب خسته ای می دونم. دپرسی می دونم. حال و حوصله نداری می دونم. نوشتن-ت نمیاد می دونم. حرف زیاد داری بزنی اما حس گفتن برات نمونده می دونم. چی بگم که خودم می دونم همه شو. ایشالا بعدی. چی بگم؟

دست بوس این کار ِِفیلم نامه نویس : آقا هی هرکی میاد این جا می گه این یارو بی تربیته. عفت کلام و عشرت زبان و نمی دونم چه کسشرای دیگه ای تو این مایه ها نداره درست مثل الان. خب نداره دیگه به شما چه؟ دم فیلم نامه نگار گرم حال ما رو فهمید. قرومساق، دیوس، پوفیوز، جاکش… اگر کس کش و جنده و لاشی هم به غیر از خانم رئیس می اومد قله می شد. جاش درسته و به جاس. ایشالا بشود اینم اوه به وفور… درستش هم همینه وقتی می خواییم باید باشه. اینو با یه کم این ور اون ور آیدای نفس می گفت.

عنوان : خوب که نیست بی ربط ست و توخالی. نه که باید دهن پرکن باشه اما یه چیزی ته-ش باشه دیگه مثه هیچ ِکاهانی!

یه چیز بی ربط : طرف (فری موتی نمکدون) نتونسته بود فیلم کمدی بسازه اسمشو گذاشته بود پپلی پپو و ماشاالله! بعد پوسترشو کارتونی کرده بود که بگه: ها کمدیه!!!!

دفتر میزجهانگیرالدوله : آقا یه موقعی تو این دفتر فیلمای خوبی تولید می شد که کار بنی اعتماد بود. حالا نه خودش نه شاگرداش فیلم خوب که هیچی متوسط هم نمی سازن توش. بابا ببند برو دیگه جهانگور ادعا… مو فرهنگیوم، مو فرهنگیوم…

عر و گوز : “فیلم یادآور گزارش کیارستمی ست.” بابا هرکی سبیل داشت که بابات نیست. تازه خوبه اینم نه سبیل داره نه ریش و نه گردو تشریف داره. برو حیا کن انقدر زرزر نیا تا مسی بهنودم انقدر قرقره ات نکنه که ورداره بگه قهوه تلخ یادآور دائی جان ناپلئونه. اسکورو یو!! اینو آناهید می گفت با لهجهء ملبورنی! دلم برات تنگ لل لاهی!

سفره چیده مامان از این سر اتاق تا اون سر. چارپنج سالمه. با فرناز دوستم. دوری و دوستی. احترام داریم به هم. اما نسیم چموشه از همین سن و سال. فکر نمی کردم روزی دلمو بهش بدم. عمه سوری کارشو بلده و وظیفهء خارشوعری رو داره به جا میاره. پشت چشم نازک کرده و تندتند صفحه می ذاره. از همه میگه علی الخصوص عروس ِعزت. صدا زیاده و شلوغی خیلی. شهرام رو یادم نمیاد اما زهره صداش کماکان تو گوشمه و حس-ش کماکان ملکوتی و اثیری. انگار ازین حفره می ره و ازون حفره درمیاد. خش-ش رو ذهن-م جامی-ندازه. هنوز جاش مونده.

موشک خورد تو خونه مون. همه جا رو ویرون کرد. شوهرمو ازم گرفت. من موندم و یه پسر پنج ساله. چارصدمیلیون خونه از دستمون رفت. تو تمام این سال ها امیدمو از دست نداده بودم تا این اندازه که الان ناامیدم. آیه ای رو در باب صبر و استقامت از رو دیوار می خونه. همین جا بود زیر پل ستارخان.

غذاهای ناهارو دقیق یادم نیست اما لوبیاپلو و سالاد مفصل حتمن جزوش بود. شهریار سیگار می کشید و راه می رفت. طبق معمول مزه می پروند و به الهام و آرزو گیر می داد. ناتالی؛ خواهرش بیشتر از هرکسی را-دستش بود. سه تاشون جوون بودن و شوهر نکرده. بین اینا ناتی اون موقع ها خوب بود. هم صداش هم تصویرش. صداش مثه لحظه آروم بود و گذرا. صورت-ش هم یخ و بِت بود مثل آناکارینا. بعدن بد شد، خیلی بد. جای عمه سوری رو گرفت. حیف شد. خودشو تلف کرد. شاید اگر سعید بهش خیانت نمی کرد مثه مستانه انقدر عقده ای نمی شد. هرچند که سعید اصفهانی بود اما اندازه جمال جاکش نبود. سروصدا و هیاهو. بزرگا بالای سفره و ما کوچیکا ته سفره. ته سفره یعنی پائین ترین بخش پذیرائی. نسیم تو دیدم بود. ناخودآگاهم الان بهم میگه که ازون موقع حواسم بهش بود. دوغ و ماست های کوچیک دست به دست میومدن تا جایی که ما خودمونو داشتیم اون ته مه ها جا می کردیم. من همیشه به همه چی قانع بودم. جاه طلبی هیچ جایی برام نداشت. همین-م زمین-م زد. مهم نیست اینم. اما امیر تو جبههء من بود. مثه موم تو دستم؛ سرباز حاضر به یراق-م.
موجی شد بچه-م. هرچی رفتم بنیاد گفتم سهمیه گفتن چرا دست و پاش قطع نشده فقط فلجه؟ بعدم از کجا معلوم؟ سند بردم مدرک بردم که آقا به خدا خونه مون بود. مال ما بود. کسی دستمو نگرفت. رفتیم شهریار ته اون خونه پنج میلیونی ها. باهزارجور قرض و بدهی. من موندم و این بچهء موجی و فلج رو دستم.
شاد و کوک و سرخوشم فقط نگران اینم که دخترای فامیل ازم آتو نگیرن امروز. سر و روم کلی عرق نشسته از بس دویدم و توپ زدم به دیوار حیاط. همه مشغولن و قاشق به بشقاب می کشن.

همین جا بود درست. زیر همین پل ِستارخان. خانم هیچی ازش نموند. مونده بودیم بدون هیچی. نه برا خوردن نه برا خوابیدن.

داشتم شماره می گرفتم؛ هشتصدو هشتادو که یهو دیدم گرمب! اینو اکبر عبدی تو اجاره نشین ها خوب میگه. اما من داشتم زیرچشمی مهمونا رو می پائیدم و آبلیموی سالادمو ناخنک می زدم که یهوئی دیدم گرومپ! شیشه بود که ریزریز اومده بود همه جای سفره رو گرفته بود؛ تا ته سفره. سر سفره جمع شده بود ته سفره. آدمای دور سفره هم همین جور. من افتاده بودم تو چارچوب توالت یعنی پرت شده بودم عقب. یه دوسه متری. بزرگای فامیل همراه سفره رسیده بودن پشت دیوار اتاق مامان اینا یعنی آخر هال. آخرای خونه. هوار و گریه همه جا پخش بود. خبر نکرده بود. نمی کنه خب. تو صورت فرناز شیشه پریده بود. نسیم یه بند اشک می ریخت. نغمه تو بغل مامان-ش بود؛ شوکه با چشم های سرگردون. من حس ِسرمای مزخرفی رو کف پاهام و پشتم رو چارچوب فلزی ِدر توالت حس می کردم اما نمی دونم چرا پا نمی شدم از جام! یادم نیست اما یکی از بچه ها شاشیده بود تو خودش. من سرم درد می کرد و تو گوشم سوت بدی می شنیدم.

الان دارم می رم پیش یه آدم خیر. کمک می کنه کم و زیاد بهمون. نون-دونی-ش اینجاس. کاروکاسبی-ش کرج ِ. بغض-ش می ترکه. گریه-شو می خاد نگه داره. حرف-شو قطع می کنه. سکوت همه جا رو مال خودش کرده. قبرستون. مردم کم و بیش پچ پچ دارن و بیشتر تو خودشونن. چه خوب هدفون نداشتم. خانم جلوئی دوتا پنجی تا می کنه غلافی می ذاره کف دستش. با دختر بغل دستی-ش از خنثا بودن ملت غر می زنه.

مامان نمی دونه کی رو بگیره، کی رو جمع کنه. فقط می دیدم که ازین ور خونه می دوئه اون ور تا شیشه خورده ها رو تو خاک انداز جاکنه. عمه سوری و مهری جون قلب-شونو گرفتن. الهام گریه می کنه یه بند، آب-قند می ده دست ِبابااسلامی. آرزو هنوز داره جیغ می کشه و نمیخواد تموم-ش کنه. شهریار می گه؛ داد می زنه: دائی قدرت دخترتو ساکت کن. یکی به باعث و بانی-ش فحش می ده. نسیم گریه-ش بند نیومده. سرمو می گردونم از بالای آشپزخونه تا انتهای هال. انگار مین وسط خونه ترکیده. شیشه خورده های باقی مونده؛ از چسب های کاغذی ِضربدری آویزونن. هرکسی یه طرفی افتاده. لقمه تو گلوی مهمونا ماسیده. ماندانا زخم ِرو دیوار ِته هال رو که گچ-ش ریخته، داره با دست لمس می کنه. هواکشو بر می داره. بلند میگه : ایناهاش! پرت شده اینجا!

برای شهین مهین فر ؛ مادر شهید امیرارشد تاجمیر که بغض هماره اش از بردن نام فرزندش در گلویم ثبت ماند.

اين فيلم را بعد از هشت سال، دوباره مي ديدم و نمي دانم چرا ديگر آن جذابيت پيشين را برايم نداشت. از بين بردن ِعامدانهء تم ثابت و معمول اکثر فيلم ها و عدم تمرکز ِبازهم عامدانه بر روي خط قصه اي ثابت، روايت ِسيال، باز و آزادانهء فيلم نامه نويسان از جمله تونينو گوئرا ويژگي ِمنحصر به فرد ِآنتونيوني ست در اين فيلم. شايد همين عامل ِمتفاوت، به اضافهء تايم نفس گير ِدوساعت و نيم ِفيلم و پلان هاي خلوت و پر از سکوت و بدون هرگونه کنش يا تصميم گيري و تحرک ِهرچند اندک، از عوامل ِتاثيرگذار در نگاه خسته کنندهء بنده قلي به فيلم باشد در این لحظه!

اما کارگرداني و فيلم برداري ِتکرارناشدني ِفيلم يکه تاز و درخشان جلوه مي کند. اروتيسم ِپنهان و هنوز قوام نيامدهء آنتونيوني در جاي جاي فيلم خودش را نشان مي دهد که اين خود، شايد يکي از تم هاي فيلم محسوب شود. درد ِپناه آوردن به غريزهء جنسي براي بازيابي ِهويت ِازکف رفته و يا بازسازي ِشخصيت مضمحل شدهء طبقهء بورژواي حاضر در فيلم از نکات ريز و موشکافانهء اين روشنفکر ِخلاق و هوشمند ِايتاليايي ست.

ديالوگ منتخب : عزيزم وقتي سِنِت به پنجاه رسيد، اون وقت تو هم سرما رو تو تنت حس مي کني!

داف/ زن اثیری/ سوژهء عاشقیت : مونیکا ویتی می درخشد چونان زنی که مردی را باید بفریبد…

این کتاب که دوزادهمین شمارهء این سری ست، نگاهی دارد به نظریات ِفیلسوف ِ رادیکال اما کمتر کنش گر ِفرانسوی ژاک رانسیر. کتاب در سال ِگذشته منتشر شده که شاید همان حوالی ِدستگیری ِمترجم بوده باشد. چرا که او در مقدمه کماکان انرژی و روحیهء سابق بر از این را از دوران ِمقاله های ِسایت ِرخداد بیش از پیش نشان داده است.

“یکی ساختن سیاست با اعمال قدرت و مبارزه برای تصاحب قدرت به معنای کنار گذاشتن سیاست است.”

دستگاه ِفکری رانسیر در این کتاب در دو حوزهء مشخص ِاستتیک و سیاست به خواننده معرفی می شود. دو حوزه ای که فیلسوف آن ها را جدا از هم که نمی داند هیچ، آن ها را مشخصن لازم و ملزوم و باهم می پندارد.
کتاب در سه بخش این دو مفهوم را در اندیشهء فیلسوف واکاوی می کند. بخش اول تزهای ده گانهء نویسنده است در باب ِسیاست که کتاب همین عنوان را بر خود دارد. بخش دوم رابطهء استتیک است و سیاست و در بخش ِسوم فیلسوف در مصاحبه ای نظراتش را مبسوط بیان کرده و مواضعش را نسبت به فیلسوفان ِهمراه-ش از جمله الن بدیو روشن می سازد.

“سیاست آن دم محو می گردد که گره بین یک سوژه و یک رابطه را باز کنیم.”

از آن جا که پیداست مواضع ِرادیکال و نظرگاه ِنویی که فیلسوف در حال انتقال ِآن به خواننده گانش است بر روی ِمرز ِتئوری صرف و پتانسیل های اجرایی آن هاست. نویسنده اول از همه مشخص می کند که مفهموم ِسیاست در روزگار ِامروز در دستگاه ِفکری اش به چه معناست و به چه مختصاتی آن را اطلاق می کند و در مرحلهء بعدی راهبردهای ِبه کار گیری آن را در تقابل ِبا موانع-ش مطرح می کند.

“اجماع یا سازش همان تقلیل سیاست به پلیس است. اجماع در حکم پایان سیاست است.”

نویسنده در جای جای ِنظریاتش سنت ِانتقادی ِجایگاهی که از آن برآمده و از آن ریشه گرفته است را فراموش نمی کند و از طرفی تیغ ِتیز و برندهء زبان-ش در نقد ِحال و روز ِامروز ِروز ِسیاست چنان افسارگسیخته و پیش روانه است که خوانندهء ناآشنا با زبان ِگفتاری ِنویسنده را به حیرت وا می دارد.

به هر رو کتاب برشی ست از آنچه ذهن ِرانسیر را در پیوند مابین ِهنر و سیاست به خواننده عرضه می دارد. کتاب در پی ِآثار ِهدفمند و هوشمندانه ای ست که تیم ِامید مهرگان به رهنمونی ِمراد فرهادپور دنبال می کنند. و اگر به بن بست نخورد انتشار ِاین مجموعه بدون ِتردید قدم هایی استوار را برای روشن کردن و نورتاباندن به فضای ِآلودهء حوزهء تئوری های سیاسی در نشر کتاب در ایران را برخواهد داشت. به امید ِآن روز…