فیلمدونی/ باکس76/ عروسک_ ابراهیم وحیدزاده_ 1389

از اون دسته فیلم ها که به خیال خودشان دارند حرف می زنند آن هم مهم و اثرگذار و انتقادی اما در اصل زر می زنند و تر الاماشاءالله پشت سر ِهم!

داستان دربارهء دخترک چاق و کثیف و بدبو و ازگلی ست که از قضا مثه خود ِچاقاله عن نما مطلقه نماست و دنبال توش انداز (شما بخوانید کار) می گردد. حالا دختر فلان کس ِفامیل قیافه اش را رنگ و لعاب می دهد و هول-ش می دهد وسط گود. از قضا رئیس شرکت دیوس ازآب درمی آید و توش اندازی-ش را می کند اوه به وفوررر نه با یه نفر با اوه به وفوووور نفر! بعد از زندان جریان کلاه برداری-ش را هدایت می کند و به همه می گوید که رفته فلان-جائک برای عقد قرارداد. بعد اون دختر فامیل از اوضاع این ها باخبر می شود و پی جویی می کند و خار پسره رو و دارودسته رو می چوچوند!…

فیلم یک عدد لیلا اوتادی دارد که باز لباس های-ش کفردرآرست و نمی شود درست و درمون سینه ها رو دید زد اما جین های ردیفی به پا می زند که خب با عرض تأسف باید عرض کنم که ران های-شان بسیار یغور و گنده شده بودند. بعد از گزارش هیکل داف ِکار می رسیم سراغ تاپالهء حجیم ِگه که چاقاله باشد که از فرط ترکمون ِبون غلتونی-ش (دیکته میکته شو بلت نیسم! ها!) نمی تواند کمربند ماشین را دور خودش سفت کند و ببندد. و جالب آن که انقدر موجود ابله و آی کیو منفی می زند که همه جلو دوربین ر به ر بهش می رینند. تصور کنید که کسی آی کیو کمتراز بهنوش بختیاری پیدا شود آن هم کسی که بهنوش هم بهش بریند!! حالا جای خود دارد که اوتادی و ابراهیم زاده هم جلو دوربین کم از رینش نمی گذارند. حالا پشت صحنه که حتمن بماند!

فیلم نماهای فولو کم ندارد و دکوپاژی هپروتی را از سر گذرانده. دوربین برای خودش بالاپایین می شود و جلو و عقب و راکورد و غیره و مچ کات و فلان هم که پیشکش…

آقاتسلیمی جوگیر ِفیلم نامه نویسی شده اند و گمان کرده اند که هاااا مو چیوم از خواهروم کمتره؟ هاااا مو توش اندازوم توش می ندازوم! دری وری و خزعبل شده محصول کار ِجناب ادعاخان که نان جان کندن های بیست و چندسال پیش ِخواهر را دارد کماکان می خورد.

فیلم برداری جناب داریوش عیاری هم که مسلمن رو دست شاگردها بوده و خودشون مشغول گرمای زغال. موزیک کار هم که بی جهت و بی دلیل میکسی از مأموریت غیرممکن و قیصر و هتل کالیفرنیا و هر ساوندترک ِمعروفی که تو طول عمر ِآهنگساز البته اگر اسمشو بشه گذاشت آهنگساز رسیده انداخته توش. ماجرای پسر گیتارزن و کنسرت گذار و درعین حال سرباز فراری هم از اون ایده های احقانهء درجهء یکی ست که کم گیر آدم می آید. دیگه چرخ و فلکی ِمشهور به فرامرز روشنائی که زعفرانی میاد جلو دوربین و براندویی کنار می رود را بگویم و آن لکهء ماه گرفتگی رو صورت بهنوش که نه قبلن بود و نه وجودش تو فیلم معلوم و مشخص میشه. کنار کثافت کاری های مختلف لنز چشم قورت دادن چاقاله چندش ترین و حال به هم زن ترین کثافت کاری ای بود که تا به حال تو فیلم های اسلشر هم ندیده بودم. اما علیرضاخمسه-ش قابل تحمله تا اندکی و ثریاقاسمی-ش هم آدم هیچی نگه بهتره!

دعای خفن عاجل : خداکنه هنوز مغزم کشش داشته باشه که بتونم به دیدن این فیلم ها ادامه بدم خصوصن وقتی که می تونم امید داشته باشم تخم های جناب ابراهیم زاده پریشون تو لنز نما نزدیک نداشته باشند…